PlaneFox śledzi 1 statków powietrznych Morane-Saulnier MS 317 wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Morane-Saulnier MS 317 ma zasięg około 324 nm, czyli mniej więcej 600 km, to około 3 godz. 27 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Morane-Saulnier MS 317 to francuski, dwumiejscowy samolot szkolny i holowniczy o układzie górnopłata z charakterystycznym skrzydłem typu parasol. Konstrukcja wywodzi się z przedwojennego Morane-Saulnier MS.315, który oblatano w 1932 roku i produkowano w latach trzydziestych dla szkolenia podstawowego. Oznaczenie Morane-Saulnier MS 317 odnosi się do powojennych przebudów, wykonanych głównie w latach sześćdziesiątych, z mocniejszym silnikiem gwiazdowym Continental W-670. Model ma znaczenie przede wszystkim jako historyczny samolot użytkowy: prosty, widoczny na lotniskach aeroklubowych, ceniony za właściwości przy małych prędkościach i przydatność do holowania szybowców.
Morane-Saulnier MS 317 nie jest samolotem szybkim, jego profil użytkowy jest bliższy klasycznemu trenerowi i holownikowi niż maszynie turystycznej. Typowe wartości podawane dla tej wersji to prędkość maksymalna około 190 km/h, czyli około 103 knots, oraz przelot w rejonie 80 do 90 knots, zależnie od śmigła, stanu płatowca i ustawień mocy. Zasięg zwykle podaje się w okolicach 400 do 500 km, czyli około 216 do 270 nautical miles. Pułap praktyczny jest rzędu 4 500 m, około 14 800 feet. Napęd stanowi siedmiocylindrowy silnik gwiazdowy Continental W-670 o mocy około 220 hp. Ładunek użyteczny należy potwierdzać z aktualnego arkusza ważenia konkretnego egzemplarza, ponieważ przebudowy, wyposażenie radiowe i instalacje holownicze wpływają na masę pustą.
Kabina mieści dwie osoby w układzie tandem, z instruktorem i uczniem lub pilotem oraz pasażerem siedzącymi jeden za drugim. Widoczność jest dobra jak na samolot parasolowy, a wnętrze pozostaje typowo użytkowe, z prostymi przyrządami analogowymi. Nie należy oczekiwać zintegrowanych pakietów w rodzaju Garmin G1000 czy Garmin Perspective. Spotykane wyposażenie to podstawowa awionika VFR: radiostacja 8.33 kHz, transponder Mode S, interkom, czasem prosty GPS przenośny lub panelowy. W samolotach używanych istotny jest standard instalacji elektrycznej i jakość modernizacji wykonanych po renowacji.
Na rynku wtórnym Morane-Saulnier MS 317 jest niszowym samolotem historycznym, a nie typowym środkiem transportu. Przy ocenie egzemplarza kluczowe są dokumentacja konwersji z MS.315, stan drewnianych i metalowych elementów struktury, pokrycie płócienne, korozja okuć, historia pracy jako holownik oraz dostępność części do silnika Continental W-670. Warto sprawdzić instalację zaczepu szybowcowego, chłodzenie silnika, stan śmigła i zgodność wyposażenia z lokalnymi wymaganiami operacyjnymi. Najcenniejsze egzemplarze mają pełną historię obsługi, świeże pokrycie, udokumentowany remont silnika oraz zachowany charakter oryginalnej konstrukcji.