PlaneFox śledzi 3 statków powietrznych Piaggio P.149 wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Piaggio P.149 ma zasięg około 589 nm, czyli mniej więcej 1,091 km, to około 4 godz. 5 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Piaggio P.149 kosztuje około EUR 2 312 miesięcznie w eksploatacji, czyli około EUR 250 za każdą godzinę lotu przy 150 godzinach rocznie.
Piaggio P.149 to włoski, jednosilnikowy samolot tłokowy klasy turystycznej, szkolnej i łącznikowej, opracowany przez Piaggio Aero jako rozwinięcie wcześniejszej rodziny P.148. Prototyp wykonał pierwszy lot w 1953 roku, a produkcja przypadła głównie na drugą połowę lat 50. i lata 60. Model zyskał szczególne znaczenie dzięki wersji P.149D, produkowanej licencyjnie w Niemczech przez Focke Wulf dla Luftwaffe. W praktyce jest to solidna, metalowa konstrukcja z chowanym podwoziem, przeznaczona do szkolenia wojskowego, lotów dyspozycyjnych oraz późniejszej eksploatacji cywilnej.
Typowe osiągi Piaggio P.149 plasują go powyżej prostych samolotów szkolnych z podwoziem stałym, ale poniżej nowoczesnych maszyn turystycznych o wysokiej ekonomice przelotowej. Prędkość przelotowa wynosi zwykle około 140 knots, zależnie od mocy, masy i ustawień. Zasięg praktyczny podawany jest często w okolicach 600 nautical miles. Pułap użytkowy wynosi około 19 000 feet. Napęd stanowi sześciocylindrowy, chłodzony powietrzem silnik Lycoming GO 480 o mocy około 270 hp, współpracujący ze śmigłem o zmiennym skoku. Udźwig użyteczny zależy od wersji, wyposażenia i historii modyfikacji, dlatego powinien być weryfikowany w dokumentacji konkretnego egzemplarza.
Kabina Piaggio P.149 mieści zwykle cztery osoby, w układzie z dwoma fotelami z przodu i miejscami z tyłu. W porównaniu z wieloma lekkimi trenerami z epoki oferuje dobrą widoczność, stosunkowo wygodny dostęp oraz praktyczną przestrzeń bagażową. Ergonomia pozostaje jednak typowa dla konstrukcji wojskowo szkolnych lat 50. Awionika w egzemplarzach używanych jest bardzo zróżnicowana. Oryginalne tablice były analogowe, natomiast wiele samolotów otrzymało radiostacje VHF, transponder Mode S, odbiorniki GPS Garmin GNS lub GTN, wskaźniki silnikowe i podstawowe rozwiązania IFR. Zintegrowane pakiety typu Garmin G1000 lub Garmin Perspective nie są typowe dla tego modelu.
Na rynku wtórnym Piaggio P.149 jest samolotem niszowym, interesującym głównie dla nabywców szukających historycznej, metalowej maszyny z charakterem wojskowego trenera i lepszymi osiągami niż podstawowe czteromiejscowe samoloty turystyczne. Najczęściej spotykane są egzemplarze P.149D pochodzenia niemieckiego. Przy ocenie zakupu kluczowe są: stan płatowca, korozja, historia wojskowej eksploatacji, kompletność logbooków, stan chowanego podwozia, dostępność części do silnika GO 480 oraz jakość cywilnych modernizacji. Wartość zależy silnie od stanu technicznego, resursów, awioniki i zgodności dokumentacji, a płynność sprzedaży jest zwykle mniejsza niż w przypadku popularnych modeli Cessna, Piper lub Beechcraft.