PlaneFox śledzi 2 statków powietrznych Antonov AN-12 wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Antonov AN-12 ma zasięg około 2,700 nm, czyli mniej więcej 5,000 km, to około 8 godz. 48 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Antonov AN-12 to czterosilnikowy samolot transportowy z napędem turbośmigłowym, opracowany w Związku Radzieckim przez biuro konstrukcyjne Antonova. Prototyp oblatano w 1957 roku, a produkcja seryjna trwała głównie od końca lat 50. do początku lat 70. Maszyna powstała jako taktyczny transportowiec wojskowy z tylną rampą ładunkową, zdolny do operowania z lotnisk o ograniczonej infrastrukturze. W lotnictwie cywilnym Antonov AN-12 jest ceniony przede wszystkim jako wytrzymały frachtowiec do ładunków masowych, projektowych i operacji w regionach, gdzie prostota obsługi ma duże znaczenie.
Typowy przelot Antonov AN-12 odbywa się z prędkością około 300 knots, zależnie od masy, wysokości i wersji. Udźwig użytkowy wynosi około 20 000 kg, co stawia ten model w segmencie średnich samolotów transportowych. Zasięg z ładunkiem zależy od konfiguracji i profilu lotu, w praktyce często podawany jest na poziomie około 1 900 nautical miles przy mniejszych obciążeniach. Pułap operacyjny sięga około 33 000 feet. Napęd stanowią cztery turbośmigłowe silniki Ivchenko AI-20, zwykle w odmianach AI-20M lub pokrewnych, współpracujące z czterołopatowymi śmigłami. Konstrukcja obejmuje wysokie skrzydło, klasyczne usterzenie i przestronną ładownię z rampą.
Antonov AN-12 nie jest samolotem pasażerskim w typowym rozumieniu. Standardowa konfiguracja obejmuje załogę kilkuosobową, zwykle pilotów, nawigatora, mechanika pokładowego i operatora urządzeń radiowych, zależnie od wersji oraz przepisów operatora. Ładownia może być przystosowana do przewozu żołnierzy, spadochroniarzy, noszy lub frachtu na paletach i w kontenerach, ale komfort kabinowy pozostaje podporządkowany funkcji transportowej. Oryginalna awionika jest analogowa i radzieckiego pochodzenia. Na rynku spotyka się egzemplarze z modernizacjami obejmującymi GPS, nowoczesne radia VHF, transponder Mode S, TCAS, EGPWS, ADS-B, cyfrowe wskaźniki pomocnicze i nowszy radar pogodowy. Systemy takie jak Garmin Perspective lub G1000 nie są typowym wyposażeniem tego modelu.
Przy ocenie używanego Antonov AN-12 kluczowe są kompletność dokumentacji, historia remontów płatowca, resursy silników AI-20, stan śmigieł, korozja, zmęczenie konstrukcji oraz stan rampy i podłogi ładowni. Ważne są także zgodność z lokalnymi wymaganiami hałasowymi, emisjami, awioniką i operacjami międzynarodowymi. Najczęściej spotykane odmiany to między innymi AN-12BP i AN-12BK, a także samoloty po modernizacjach cywilnych. Na rynku wtórnym model pozycjonuje się jako specjalistyczny frachtowiec o dużej nośności i niskiej zależności od infrastruktury, ale wymagający doświadczonego zaplecza technicznego oraz pewnego dostępu do części i certyfikowanych zakładów obsługowych.