PlaneFox śledzi 1 statków powietrznych Lockheed JetStar wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Lockheed JetStar ma zasięg około 2,604 nm, czyli mniej więcej 4,823 km, to około 5 godz. 57 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Lockheed JetStar kosztuje około EUR 71 226 miesięcznie w eksploatacji, czyli około EUR 3 232 za każdą godzinę lotu przy 150 godzinach rocznie.
Lockheed JetStar, oznaczany fabrycznie jako L-1329, to czterosilnikowy odrzutowiec dyspozycyjny zaprojektowany przez Lockheed jako szybki samolot korporacyjny i rządowy. Pierwszy lot odbył się 4 września 1957 roku, a produkcja seryjna trwała od początku lat 60. do 1978 roku. Powstało nieco ponad 200 egzemplarzy, w tym wersje cywilne oraz wojskowe C-140 używane między innymi przez siły zbrojne USA. Model ma znaczenie historyczne jako jeden z pierwszych dużych odrzutowców biznesowych, z kabiną o szerokości typowej raczej dla późniejszych samolotów klasy midsize i large cabin.
Typowa prędkość przelotowa Lockheed JetStar wynosi około 460 do 480 knots, zależnie od wersji silnikowej, masy i profilu lotu. Zasięg praktyczny jest zwykle podawany w przedziale około 2 200 do 2 500 nautical miles dla wersji z silnikami turboodrzutowymi, natomiast JetStar II z silnikami Garrett TFE731 oferuje lepszą ekonomię i większy zasięg. Pułap operacyjny wynosi 43 000 feet. Samolot wyróżnia się układem czterech silników zamontowanych z tyłu kadłuba oraz dużymi zbiornikami końcowymi na skrzydłach. Użyteczny ładunek zależy od konfiguracji i modernizacji, lecz w praktyce jest oceniany łącznie z dużą pojemnością paliwa, co wymaga uważnej analizy konkretnego egzemplarza.
Kabina Lockheed JetStar zwykle mieści 8 do 10 pasażerów, z układami klubowymi, kanapą boczną, stołem i oddzielną toaletą. Przekrój kadłuba daje więcej przestrzeni niż w wielu wczesnych odrzutowcach biznesowych, choć poziom hałasu, izolacja i wyposażenie zależą silnie od późniejszych remontów wnętrza. Fabryczna awionika była analogowa i dziś spotyka się szeroki zakres modernizacji: zestawy Collins, Honeywell, radiostacje i nawigację Garmin GNS lub GTN, transpondery ADS-B oraz doposażenie do operacji RVSM. Garmin Perspective ani G1000 nie były typowym fabrycznym pakietem dla tego modelu.
Na rynku wtórnym Lockheed JetStar jest niszowym samolotem zabytkowym i użytkowym, z niską ceną zakupu w relacji do rozmiaru kabiny, ale z wysokimi kosztami obsługi. Kluczowe są status silników, dostępność części, historia przeglądów, korozja, szczelność instalacji paliwowej, hydraulika, układ ciśnieniowy oraz dokumentacja modyfikacji. Najbardziej pożądane są egzemplarze JetStar II lub samoloty z konwersją na TFE731, ponieważ oryginalne Pratt & Whitney JT12 są głośniejsze i mniej oszczędne. Wycena zależy bardziej od zdatności do lotu, kompletności dokumentów i aktualności awioniki niż od samego rocznika.