PlaneFox śledzi 1 statków powietrznych Lockheed L-18 Lodestar wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Lockheed L-18 Lodestar ma zasięg około 1,479 nm, czyli mniej więcej 2,739 km, to około 7 godz. 9 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Lockheed L-18 Lodestar, znany fabrycznie jako Lockheed Model 18, był dwusilnikowym samolotem transportowym opracowanym przez Lockheed Aircraft Corporation jako następca Model 14 Super Electra. Oblot odbył się w 1939 roku, a produkcja seryjna trwała głównie w latach 1940 do 1943. Konstrukcja powstała z myślą o przewozach pasażerskich i służbowych, lecz jej największe znaczenie przyszło w czasie II wojny światowej, gdy Lodestar trafił do licznych użytkowników wojskowych jako transportowiec, samolot łącznikowy i maszyna do przewozu personelu. Dla współczesnego nabywcy jest to klasyczny, całkowicie metalowy taildragger z chowanym podwoziem, należący do kategorii zabytkowych samolotów wielosilnikowych.
Typowe osiągi Lockheed L-18 Lodestar zależą od wersji silnikowej, masy oraz późniejszych modyfikacji. W wielu egzemplarzach stosowano silniki gwiazdowe Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp lub Wright R-1820 Cyclone, zwykle o mocy około 1 200 hp każdy. Prędkość przelotowa praktycznych konfiguracji mieści się najczęściej w rejonie około 200 knots. Publikowane dane dla wariantów Model 18 podają pułap rzędu 25 000 feet oraz maksymalną masę startową około 19 500 lb. Zasięg może istotnie różnić się między samolotami liniowymi, wojskowymi i przebudowanymi wersjami biznesowymi, dlatego przy ocenie konkretnego egzemplarza kluczowe są dane z jego aktualnej dokumentacji operacyjnej.
Oryginalna kabina pasażerska Lockheed L-18 Lodestar była projektowana zwykle dla około 15 do 18 pasażerów, z układem zależnym od operatora. W powojennych przebudowach spotyka się konfiguracje executive z mniejszą liczbą foteli, lepszym wygłuszeniem, odświeżoną izolacją i wyposażeniem typowym dla lotnictwa biznesowego swojej epoki. Awionika nie ma jednego standardu fabrycznego porównywalnego z nowoczesnymi pakietami Garmin Perspective lub G1000. Egzemplarze latające współcześnie mogą mieć mieszane wyposażenie: klasyczne przyrządy analogowe, odbiorniki GPS Garmin GNS lub GTN, nowoczesne radiostacje, transponder Mode S oraz ADS-B. Zakres modernizacji należy traktować jako cechę konkretnego samolotu, nie modelu.
Na rynku wtórnym Lockheed L-18 Lodestar jest samolotem niszowym, kupowanym głównie jako klasyk do kolekcji, pokazów, lotów specjalnych lub działalności muzealnej. Ocena wartości powinna koncentrować się na kompletności dokumentacji, historii wojskowej lub cywilnej, stanie struktury kadłuba i skrzydeł, dostępności części do silników gwiazdowych oraz jakości wcześniejszych renowacji. Warto rozróżniać cywilne Model 18 od wojskowych oznaczeń, takich jak C-60, C-57 lub R5O, ponieważ konfiguracja, wyposażenie i masa mogą się różnić. Istotne są także modyfikacje powojenne, w tym przebudowy wnętrza, instalacje paliwowe, hamulce, awionika i zgodność z aktualnymi wymaganiami operacyjnymi. Pozycjonowanie cenowe zależy mniej od rocznika, a bardziej od zdatności do lotu, oryginalności i kosztów dalszego utrzymania.