PlaneFox śledzi 1 statków powietrznych Taylorcraft BC-12D wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Taylorcraft BC-12D ma zasięg około 375 nm, czyli mniej więcej 694 km, to około 4 godz. 31 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Taylorcraft BC-12D kosztuje około EUR 1 082 miesięcznie w eksploatacji, czyli około EUR 107 za każdą godzinę lotu przy 150 godzinach rocznie.
Taylorcraft BC-12D to dwumiejscowy, jednosilnikowy górnopłat z klasycznym podwoziem, opracowany przez Taylorcraft Aviation jako powojenna odmiana rodziny Model B. Produkcja modelu BC-12D rozpoczęła się po II wojnie światowej, przede wszystkim w latach 1945 i 1946, a typ stał się jednym z rozpoznawalnych lekkich samolotów turystycznych i szkolnych w segmencie prostych maszyn sportowych. Jego znaczenie wynika z połączenia bardzo prostej konstrukcji, niskiego zużycia paliwa i tradycyjnych właściwości pilotażowych. Dla kupujących jest to przede wszystkim klasyczny taildragger do lotów lokalnych, treningu podstawowego w układzie z kółkiem ogonowym oraz spokojnej turystyki przy ograniczonych kosztach eksploatacji.
Typowy Taylorcraft BC-12D jest napędzany silnikiem Continental A-65-8 o mocy 65 hp, z dwułopatowym śmigłem o stałym skoku. Prędkość przelotowa zwykle mieści się w okolicach 75 knots, zależnie od stanu płatowca, śmigła i obciążenia. Zasięg praktyczny jest często podawany w pobliżu 300 mil statutowych, przy zachowaniu rezerwy i typowej konfiguracji zbiorników. Maksymalna masa startowa wynosi 1 200 lb, a masa użyteczna w wielu egzemplarzach znajduje się w przybliżeniu w przedziale około 450 do 500 lb, zależnie od wyposażenia i historii remontów. Pułap użytkowy jest podawany około 12 000 feet. Samolot nie jest szybki, ale ma niską prędkość przeciągnięcia i dobrze pasuje do krótkich, trawiastych lotnisk.
Kabina mieści dwie osoby obok siebie, co odróżnia Taylorcraft BC-12D od wielu tandemowych klasyków z podobnej epoki. Widoczność do przodu podczas kołowania wymaga typowej techniki dla samolotów z kółkiem ogonowym, natomiast w locie górnopłat zapewnia dobrą obserwację terenu. Wyposażenie jest z reguły bardzo proste: podstawowe przyrządy lotu, wskaźniki silnikowe, radio VHF i transponder. Nie należy oczekiwać fabrycznych systemów Garmin Perspective ani G1000. Spotyka się modernizacje VFR, takie jak przenośny GPS, interkom, transponder Mode S lub ADS-B oraz lekkie radiostacje, ale masa dodatkowego wyposażenia ma realny wpływ na udźwig.
Przy ocenie Taylorcraft BC-12D kluczowe są stan konstrukcji rurowej kadłuba, jakość pokrycia płóciennego, historia zabezpieczenia antykorozyjnego, stan dźwigarów i żeber skrzydeł oraz dokumentacja napraw. Należy dokładnie sprawdzić zgodność z biuletynami, wpisy w dziennikach, masę i wyważenie oraz legalność modyfikacji. Częste ulepszenia obejmują mocniejsze silniki Continental C85 lub O-200 na podstawie zatwierdzonych modyfikacji, instalację hamulców, nową awionikę VFR i odnowione pokrycie. Na rynku wtórnym Taylorcraft BC-12D pozycjonuje się jako prosty, zabytkowy samolot użytkowy o niskich kosztach, wyraźnie bardziej analogowy niż współczesne LSA i zależny wartościowo od jakości remontu, nie od liczby gadżetów w panelu.