Przegląd samolotu

Glasair I / II / III to rodzina dwumiejscowych, kompozytowych samolotów amatorskiej budowy opracowana przez Stoddard-Hamilton Aircraft w USA. Glasair I wykonał pierwszy lot w 1979 roku, a zestawy kolejnych wersji były oferowane od lat 80. przez Stoddard-Hamilton, później przez Glasair Aviation. Konstrukcja ma układ dolnopłata, laminatowy kadłub i skrzydła oraz konfiguracje z podwoziem stałym lub chowanym zależnie od wersji. Znaczenie tej rodziny wynika z połączenia wysokich osiągów, relatywnie prostego płatowca kompozytowego i dużej liczby egzemplarzy zbudowanych przez prywatnych właścicieli.

Osiągi i dane techniczne

Osiągi zależą silnie od wersji, silnika, podwozia, śmigła i jakości wykonania konkretnego egzemplarza. Glasair I zwykle lata z silnikami Lycoming o mocy około 125 do 160 hp i osiąga przelot w rejonie 160 do 190 knots. Glasair II, większy i częściej spotykany z mocą 160 do 200 hp, typowo oferuje przelot około 180 do ponad 210 knots. Glasair III jest najbardziej zaawansowaną wersją tej linii, zwykle z sześciocylindrowym Lycoming IO-540 o mocy 300 hp, chowanym podwoziem i przelotem około 230 do 260 knots. Zasięg wielu egzemplarzy mieści się orientacyjnie w przedziale 600 do 1 000 nautical miles, przy czym realna wartość zależy od zbiorników, rezerwy paliwa i nastaw mocy. Pułap praktyczny w dobrze wyposażonych egzemplarzach zwykle przekracza 15 000 feet, a w Glasair III może być wyższy.

Kabina i awionika

Wszystkie trzy modele są dwumiejscowe, z miejscami obok siebie pod niską owiewką. Kabina jest sportowa i stosunkowo wąska, z ograniczoną ilością bagażu w porównaniu z klasycznymi samolotami turystycznymi. Widoczność jest dobra, lecz komfort wejścia, wentylacja i hałas zależą od konkretnej zabudowy. Awionika nie była fabrycznie zunifikowana. Na rynku spotyka się zarówno panele analogowe, jak i modernizacje z Garmin GNS lub GTN, Garmin G3X, Dynon SkyView, Advanced Flight Systems, transponderem ADS-B oraz prostymi autopilotami. Systemy typu Garmin Perspective lub standardowe G1000 nie są typową konfiguracją dla tych konstrukcji.

Zakup i wartość

Przy zakupie Glasair I / II / III kluczowe jest badanie historii budowy, jakości laminatów, dokumentacji, masy i wyważenia, instalacji paliwowej, stanu chowanego podwozia oraz chłodzenia silnika. Warto odróżnić wersje Glasair I, Glasair II i Glasair III, ponieważ różnią się osiągami, kosztami eksploatacji i wymaganiami pilotażowymi. Częste ulepszenia obejmują nową awionikę, autopilot, śmigło o stałej prędkości, modernizacje wnętrza i poprawki aerodynamiczne. Na rynku używanych samolotów pozycjonują się jako szybkie maszyny eksperymentalne dla pilotów akceptujących indywidualny charakter każdego egzemplarza. Według bieżących ofert PlaneFox średnia cena ofertowa wynosi około EUR 86 000, przy zakresie od około EUR 40 000 do EUR 177 000, co odzwierciedla dużą rozpiętość wersji, silników, wyposażenia i jakości wykonania.