PlaneFox śledzi 3 statków powietrznych Learjet 23 / 24 / 25 wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Learjet 23 / 24 / 25 ma zasięg około 1,591 nm, czyli mniej więcej 2,947 km, to około 3 godz. 32 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Learjet 23 / 24 / 25 kosztuje około EUR 88 450 miesięcznie w eksploatacji, czyli około EUR 4 158 za każdą godzinę lotu przy 150 godzinach rocznie.
Learjet 23 / 24 / 25 to pierwsza generacja lekkich odrzutowców biznesowych Lear Jet, później Gates Learjet. Learjet 23 wykonał pierwszy lot w 1963 roku, a produkcja trwała w latach 1964 do 1966. Learjet 24 był rozwinięciem z wyższą masą startową i certyfikacją do lotów na większych wysokościach, produkowanym od drugiej połowy lat 60. Learjet 25, oblatany w 1966 roku, otrzymał wydłużony kadłub i większą kabinę, pozostając w tej samej rodzinie konstrukcyjnej. Znaczenie tych modeli wynika z połączenia prędkości odrzutowca, operacji z relatywnie krótkich pasów i formatu typowego dla małej załogi oraz kilku pasażerów.
Typowa prędkość przelotowa rodziny Learjet 23 / 24 / 25 mieści się w przybliżeniu w zakresie 430 do 460 knots, zależnie od wersji, masy i profilu lotu. Zasięg praktyczny jest silnie zależny od rezerw, wysokości i ładunku, zwykle rozpatrywany jest w przedziale około 1 200 do 1 500 nautical miles dla dobrze skonfigurowanych egzemplarzy. Learjet 24 i wiele wersji Learjet 25 są znane z certyfikowanego pułapu do 51 000 feet, podczas gdy Learjet 23 operował z niższym limitem. Napęd stanowią dwa turboodrzutowe silniki General Electric CJ610, bez wentylatorowego obiegu dwuprzepływowego, co daje wysokie osiągi, ale także większe zużycie paliwa i większą wrażliwość na ograniczenia hałasowe niż w nowszych konstrukcjach.
Learjet 23 i Learjet 24 zwykle oferują miejsca dla dwóch pilotów i około czterech do sześciu pasażerów. Learjet 25, dzięki dłuższemu kadłubowi, najczęściej mieści sześciu do ośmiu pasażerów w ciasnej, lekkiej kabinie biznesowej. Przekrój kabiny jest niewielki według współczesnych standardów, z ograniczoną wysokością i pojemnością bagażową. Oryginalna awionika była analogowa, często oparta na wyposażeniu Collins lub King. Na rynku spotyka się modernizacje z nawigacją Garmin GNS lub GTN, transponderami ADS-B, nowszym radiem, pogodowym radarem cyfrowym i odświeżonym autopilotem, ale Garmin G1000 ani Garmin Perspective nie były fabrycznym, typowym pakietem dla tych modeli.
Na rynku używanym Learjet 23 / 24 / 25 pozycjonuje się jako klasyczny, szybki lekki odrzutowiec, zwykle atrakcyjny cenowo na wejściu, lecz wymagający starannej oceny kosztów eksploatacji. Kluczowe są pełne logbooki, historia zgodności z biuletynami i dyrektywami, stan silników CJ610, pozostały resurs, szczelność układu paliwowego, stan instalacji ciśnieniowej, korozja oraz aktualność awioniki pod wymogi IFR, RVSM i ADS-B. Wśród częściej rozważanych odmian są Learjet 24D, 24F, 25B, 25D, 25F i 25G, a także egzemplarze z pakietami poprawiającymi osiągi skrzydła lub zasięg. Najlepszą wartość mają samoloty z udokumentowanym utrzymaniem, sensowną modernizacją kokpitu i realistycznym planem dalszego wsparcia technicznego.