PlaneFox śledzi 4 statków powietrznych Learjet 35 / 36 wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Learjet 35 / 36 ma zasięg około 2,708 nm, czyli mniej więcej 5,015 km, to około 5 godz. 54 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Learjet 35 / 36 kosztuje około EUR 61 131 miesięcznie w eksploatacji, czyli około EUR 3 062 za każdą godzinę lotu przy 150 godzinach rocznie.
Learjet 35 / 36 to dwusilnikowy lekki odrzutowiec dyspozycyjny produkowany przez Learjet, później Bombardier Learjet. Pierwszy lot Learjet 35 odbył się w 1973 roku, a produkcja rodziny trwała do 1994 roku. Model powstał jako rozwinięcie serii Learjet 25, ale kluczową zmianą było zastosowanie turbowentylatorowych silników Garrett TFE731 zamiast turboodrzutowych jednostek starszej generacji. Przyniosło to niższe zużycie paliwa, lepszy zasięg i większą użyteczność operacyjną. Learjet 35 jest typowo konfiguracją pasażerską, natomiast Learjet 36 ma większą pojemność paliwa i krótszą kabinę, co poprawia zasięg kosztem liczby miejsc.
Typowa prędkość przelotowa Learjet 35 / 36 mieści się w okolicach 430 do 450 knots, zależnie od wysokości, masy i ustawień mocy. Pułap certyfikowany wynosi 45 000 feet. Learjet 35A oferuje zasięg rzędu około 2 000 nautical miles w konfiguracjach dalekiego przelotu, podczas gdy Learjet 36A, dzięki większym zbiornikom paliwa, może osiągać około 2 800 nautical miles przy odpowiednim profilu lotu. Maksymalna masa startowa dla popularnych wersji A wynosi 18 300 lb. Użyteczny udźwig zależy od wyposażenia i modyfikacji, często przekracza 8 000 lb przed zatankowaniem. Napęd stanowią dwa silniki Garrett, obecnie Honeywell, TFE731, które są jednym z najważniejszych elementów oceny kosztów eksploatacji.
Learjet 35 zwykle mieści sześciu do ośmiu pasażerów w wąskiej, klasycznej kabinie Learjet, z ograniczoną wysokością i szerokością w porównaniu z nowszymi lekkimi odrzutowcami. Learjet 36 zazwyczaj zabiera mniej pasażerów, ponieważ część przestrzeni przeznaczono na dodatkowe paliwo. Fabryczna awionika zależała od rocznika i konfiguracji, często obejmowała systemy Collins, Sperry lub Bendix/King. Na rynku wtórnym spotyka się modernizacje z odbiornikami Garmin GTN 750 lub GTN 650, WAAS, ADS-B, cyfrowym pogodowym radarem, wyposażeniem RVSM oraz retrofitami EFIS. Garmin Perspective ani Garmin G1000 nie były typowymi fabrycznymi pakietami dla Learjet 35 / 36.
Przy zakupie najważniejsze są historia silników TFE731, terminy HSI i overhaul, kompletność logbooków, zgodność z AD i SB, status RVSM, stan instalacji paliwowej, podwozia, presuryzacji oraz korozja i zmęczenie struktury. Warto rozróżniać Learjet 35, 35A, 36 i 36A, ponieważ różnią się zasięgiem, kabiną i masami. Na rynku istnieją także egzemplarze wojskowe C-21A, które wymagają szczególnej analizy konfiguracji i dokumentacji cywilnej. Wartość używanych egzemplarzy zależy bardziej od stanu technicznego, programu silnikowego, awioniki i pozostałego resursu niż od samego rocznika. Learjet 35 / 36 zajmuje pozycję szybkiego, starszego lekkiego odrzutowca o relatywnie dużym zasięgu, ale z kabiną i systemami wymagającymi świadomego podejścia do kosztów utrzymania.