$ 80.000
Raleigh, NC
single-engineCena na zapytanie
Anchorage
single-engineCena na zapytanie
Innisfail airport
single-engineCena na zapytanie
Louisburg
single-engine$ 65.000
Hawkesbury
single-engineCena na zapytanie
Independence - 7S5
single-engine$ 154.500
Port Townsend
single-enginePlaneFox śledzi 7 statków powietrznych Piper PA-12 Super Cruiser wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Piper PA-12 Super Cruiser ma zasięg około 521 nm, czyli mniej więcej 965 km, to około 5 godz. 44 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Piper PA-12 Super Cruiser kosztuje około EUR 1 672 miesięcznie w eksploatacji, czyli około EUR 173 za każdą godzinę lotu przy 150 godzinach rocznie.
Piper PA-12 Super Cruiser to trzymiejscowy, jednosilnikowy górnopłat z klasycznym podwoziem, opracowany przez Piper Aircraft jako powojenna kontynuacja rodziny Cruiser. Pierwszy lot odbył się w połowie lat 40., a produkcja seryjna trwała zasadniczo od 1946 do 1948 roku. Model powstał jako bardziej praktyczny następca wcześniejszych lekkich Piperów, z miejscem pilota z przodu i dwuosobową kanapą z tyłu. Dla kupujących używane samoloty PA-12 ma znaczenie jako prosty, lekki samolot turystyczny i rekreacyjny, ceniony za nieskomplikowaną konstrukcję rurowo płócienną, dobre własności przy małych prędkościach i dostępność licznych zatwierdzonych modyfikacji.
Typowe osiągi Piper PA-12 Super Cruiser zależą od silnika, śmigła, masy i zastosowanych modyfikacji. Oryginalne egzemplarze były wyposażane w silnik Lycoming O-235 o mocy 100 hp. Prędkość przelotowa w konfiguracji standardowej wynosi zwykle około 90 knots, a zasięg praktyczny jest często podawany w okolicach 390 nautical miles przy odpowiedniej rezerwie paliwa. Maksymalny pułap użytkowy dla wersji standardowej wynosi około 12 000 feet. Masa maksymalna startowa to 1 750 lb, a ładunek użyteczny w realnych egzemplarzach bywa zróżnicowany, zwykle zależnie od wyposażenia, napraw konstrukcyjnych, instalacji elektrycznej i modernizacji silnika.
Kabina PA-12 jest prosta i wąska według współczesnych standardów, ale funkcjonalna dla dwóch lub trzech osób. Układ siedzeń, pilot z przodu oraz pasażerowie z tyłu, odróżnia go od wielu dwumiejscowych Piperów tej epoki. Widoczność z kabiny jest dobra w locie, natomiast operacje naziemne wymagają typowej techniki dla samolotu z kółkiem ogonowym. Fabrycznie nie występowały tu zintegrowane systemy takie jak Garmin Perspective lub Garmin G1000. Na rynku używanym spotyka się najczęściej klasyczne przyrządy analogowe, radio VHF, transponder, ADS-B oraz proste odbiorniki GPS Garmin, uAvionix lub podobne modernizacje VFR.
Przy ocenie Piper PA-12 Super Cruiser kluczowe są stan kratownicy kadłuba, jakość pokrycia płóciennego, historia korozji, dokumentacja remontów oraz zgodność modyfikacji z STC lub wpisami w dokumentach. Warto sprawdzić stan okuć skrzydeł, zastrzałów, podwozia, ogona i instalacji paliwowej. Częste ulepszenia obejmują mocniejsze silniki, alternatory, nowocześniejsze hamulce, większe koła, narty, pływaki, instalacje radiowe i wyposażenie ADS-B. Na rynku PA-12 plasuje się jako klasyczny lekki taildragger o większej użyteczności niż dwumiejscowe modele Cub, lecz nadal prostszy i mniej kosztowny operacyjnie niż nowsze samoloty czteromiejscowe.