€55,000
LFDW Chauvigny, France
single-engine$80,000
Raleigh, NC
single-engineCena na zapytanie
Anchorage
single-engine$50,000
Innisfail airport
single-engine$50,000
Louisburg
single-engine$65,000
Hawkesbury
single-engineCena na zapytanie
Independence - 7S5
single-engine$154,500
Port Townsend
single-enginePlaneFox śledzi 8 statków powietrznych Piper PA-12 Super Cruiser wystawionych na sprzedaż i ponownie odczytuje każdą ofertę ze stron brokerów i dealerów, które monitoruje, więc poniższe dane zmieniają się razem z rynkiem. Każda liczba na tej stronie pochodzi z tych aktualnych ofert, a nie z publikowanego cennika czy przewodnika cenowego.
Na PlaneFox jest teraz 8 ofert Piper PA-12 Super Cruiser, z czego 6 ma podaną cenę. Ceny ofertowe mieszczą się między EUR 45 000 a EUR 138 000, a mediana wynosi EUR 57 000.
Piper PA-12 Super Cruiser ma zasięg około 521 nm, czyli mniej więcej 965 km, to około 5 godz. 44 min lotu w bezwietrznych warunkach przy typowej prędkości przelotowej.
Piper PA-12 Super Cruiser kosztuje około EUR 2 091 miesięcznie w utrzymaniu i eksploatacji: EUR 1 672 kosztów operacyjnych plus EUR 419 raty kredytu przez 15 lat przy medianie ceny ofertowej tutaj, EUR 56 536. Przy 150 godzinach lotu rocznie daje to około EUR 173 za każdą godzinę lotu.
Piper PA-12 Super Cruiser to trzymiejscowy, jednosilnikowy górnopłat z klasycznym podwoziem, opracowany przez Piper Aircraft jako powojenna kontynuacja rodziny Cruiser. Pierwszy lot odbył się w połowie lat 40., a produkcja seryjna trwała zasadniczo od 1946 do 1948 roku. Model powstał jako bardziej praktyczny następca wcześniejszych lekkich Piperów, z miejscem pilota z przodu i dwuosobową kanapą z tyłu. Dla kupujących używane samoloty PA-12 ma znaczenie jako prosty, lekki samolot turystyczny i rekreacyjny, ceniony za nieskomplikowaną konstrukcję rurowo płócienną, dobre własności przy małych prędkościach i dostępność licznych zatwierdzonych modyfikacji.
Typowe osiągi Piper PA-12 Super Cruiser zależą od silnika, śmigła, masy i zastosowanych modyfikacji. Oryginalne egzemplarze były wyposażane w silnik Lycoming O-235 o mocy 100 hp. Prędkość przelotowa w konfiguracji standardowej wynosi zwykle około 90 knots, a zasięg praktyczny jest często podawany w okolicach 390 nautical miles przy odpowiedniej rezerwie paliwa. Maksymalny pułap użytkowy dla wersji standardowej wynosi około 12 000 feet. Masa maksymalna startowa to 1 750 lb, a ładunek użyteczny w realnych egzemplarzach bywa zróżnicowany, zwykle zależnie od wyposażenia, napraw konstrukcyjnych, instalacji elektrycznej i modernizacji silnika.
Kabina PA-12 jest prosta i wąska według współczesnych standardów, ale funkcjonalna dla dwóch lub trzech osób. Układ siedzeń, pilot z przodu oraz pasażerowie z tyłu, odróżnia go od wielu dwumiejscowych Piperów tej epoki. Widoczność z kabiny jest dobra w locie, natomiast operacje naziemne wymagają typowej techniki dla samolotu z kółkiem ogonowym. Fabrycznie nie występowały tu zintegrowane systemy takie jak Garmin Perspective lub Garmin G1000. Na rynku używanym spotyka się najczęściej klasyczne przyrządy analogowe, radio VHF, transponder, ADS-B oraz proste odbiorniki GPS Garmin, uAvionix lub podobne modernizacje VFR.
Przy ocenie Piper PA-12 Super Cruiser kluczowe są stan kratownicy kadłuba, jakość pokrycia płóciennego, historia korozji, dokumentacja remontów oraz zgodność modyfikacji z STC lub wpisami w dokumentach. Warto sprawdzić stan okuć skrzydeł, zastrzałów, podwozia, ogona i instalacji paliwowej. Częste ulepszenia obejmują mocniejsze silniki, alternatory, nowocześniejsze hamulce, większe koła, narty, pływaki, instalacje radiowe i wyposażenie ADS-B. Na rynku PA-12 plasuje się jako klasyczny lekki taildragger o większej użyteczności niż dwumiejscowe modele Cub, lecz nadal prostszy i mniej kosztowny operacyjnie niż nowsze samoloty czteromiejscowe.