Przegląd samolotu

Piper PA-18 Super Cub to dwumiejscowy, jednosilnikowy samolot tłokowy z górnopłatem, stałym podwoziem i układem miejsc w tandemie. Model został oblatany w 1949 roku, a produkcja w Piper Aircraft trwała od 1949 do 1983 roku. Konstrukcja wywodzi się z wcześniejszych Cubów, ale PA-18 Super Cub jest odrębnym modelem, mocniejszym i bardziej użytkowym niż J-3 Cub. Jego znaczenie na rynku wynika z prostoty obsługi, bardzo dobrych właściwości krótkiego startu i lądowania oraz szerokiego zastosowania w szkoleniu, lotach terenowych, holowaniu szybowców, pracy na pływakach i operacjach z nieutwardzonych pasów.

Osiągi i specyfikacja

Typowe osiągi zależą od wersji silnikowej, masy, śmigła i modyfikacji STOL. PA-18-150 z silnikiem Lycoming O-320 o mocy 150 hp osiąga prędkość przelotową około 95 knots. Zasięg często podawany jest w okolicach 400 nautical miles, przy czym realna wartość zależy od zbiorników paliwa i profilu lotu. Użyteczny udźwig w wielu egzemplarzach mieści się w przybliżeniu w przedziale około 700 do 850 lb, zależnie od wyposażenia i historii modyfikacji. Pułap praktyczny dla wersji 150 hp jest podawany około 19 000 feet. W rodzinie PA-18 spotyka się także słabsze warianty z silnikami Continental C90, Lycoming O-235 i Lycoming O-290.

Kabina i awionika

Kabina PA-18 Super Cub jest wąska, funkcjonalna i przeznaczona dla dwóch osób siedzących jedna za drugą. Pilot zazwyczaj zajmuje tylne siedzenie podczas lotu solo, co jest typowe dla tego modelu. Widoczność, niska masa i bezpośrednie sterowanie są ważniejsze niż komfort podróży. Fabryczne wyposażenie było proste, analogowe i przeważnie VFR. Na rynku wtórnym spotyka się zarówno bardzo klasyczne tablice przyrządów, jak i modernizacje z radiami Garmin, transponderami Mode S, GPS, wskaźnikami typu Garmin G5 lub podobnymi rozwiązaniami. Zintegrowane pakiety klasy Garmin G1000 lub Garmin Perspective nie są typowe dla PA-18 Super Cub.

Zakup i wartość

Przy ocenie używanego Piper PA-18 Super Cub kluczowe są stan kratownicy kadłuba, poszycia, dźwigarów, podwozia, mocowań skrzydeł, instalacji paliwowej oraz jakość napraw po pracy w terenie. Warto dokładnie sprawdzić dokumentację modyfikacji, zwłaszcza zestawy STOL, większe opony tundra, pływaki, narty, hamulce, śmigła, dodatkowe zbiorniki i konwersje silnikowe. Najczęściej poszukiwane są egzemplarze 150 hp, choć lżejsze wersje mają własną grupę nabywców. Według aktualnych danych z ogłoszeń PlaneFox średnia cena ofertowa wynosi około EUR 84 000, przy zakresie od około EUR 42 000 do EUR 211 000. Rozpiętość cen dobrze odzwierciedla różnice w stanie, silniku, wyposażeniu, historii remontów i konfiguracji terenowej.